Kapağa tıkla, sayfaları sen çevir.

Kapaktaki Defne yazısını gördüğünde donup kaldı, sonra da "anne bu gerçekten benim mi" diye sordu. O gece kitabı yastığının altına koyup uyudu. Sayfaların kokusu bile başka, bayağı el yapımı bir his var. Beş gündür her akşam aynı masalı okutuyor, ezberledim valla.

Hiçbir sebep yokken aldım, içime doğdu. Poyraz kitabı açtığında "benim adım burda yazıyor anne" dedi ve gözleri doldu. Ben de doldum. Bu kadarını beklemiyordum yani.

Bu sene Anneler Günü'nde kendime hediye almak istedim, ama hediye Ela'ya gitti aslında. Kutuyu açınca ikimiz birden "aaa" dedik, o ciltli kapak gerçekten görsellerdeki gibi çıkıyor. Akşam okurken kızım "anne bu hep bizimle kalacak mı" diye sordu, ben de "torunlarına bile okuyacaksın" dedim.

Mira artık 7 yaşında ve "bebek hediyesi istemem" diyor maalesef. Ama bu kitabı görünce sustu. Üç gündür çantasında taşıyor, okula bile götürüyor. Kız büyüyor diye üzülüyordum, bu kitap o duyguyu biraz dindirdi sanki, çocukluğunu kapağa basılmış gibi tutuyor.

Babalar Günü'nde hediye genelde bana gelir, ben bu sene tersine çevirdim. Akşamları kızıma kitap okumak benim ritüelim ve bu kitabı seçtim, içinde Mavi'nin adı geçince ikimiz birden gülümsedik. Klasik masal kitabı değil bu, daha sıcak bir şey.

Daha tam okuma yaşı değil ama ben okudum, o resimlere baktı. Yine de adını duyduğunda yüzündeki ifade vardı ya, onu anlatamam. Kâğıdı bayağı kalın, yırtmadı çok şükür. Üç yaşında bir çocuk için bile kıymetli, yani büyüdükçe daha çok sevecek.